ركوع و ركعت ثانيه بعد از ركوع در صورتى كه اتيان شود به جماعت . و اما هرگاه اتيان شود منفردا پس ثابت در آن يك قنوت است در ركعت ثانيه قبل از ركوع ، مقتضاى اين كلام قول به تعدد قنوت است در صورت اتيان نماز به جماعت ، اگر چه چهار ركعت اتيان نمايد بلكه اگر چه نماز عصر بوده باشد ، مؤيد ارادهء اطلاق استثناى انفراد است از اين حكم ، لكن اين قول ضعيف است ، پس تعدد قنوت در چهار ركعت ثابت نيست اگر چه اتيان شود به جماعت . مبحث هفتم : در حكم قنوت است در صورت اخلال . بدان كه اخلال به قنوت در محل خود عمدا مىباشد يا سهوا ، هر گاه اخلال به قنوت نمود عمدا در اين صورت تدارك و تلافى به جهت آن ثابت نيست مطلقا ، خواه در اثناى نماز بوده باشد يا بعد از فراغ از آن ، پس هرگاه كسى به جهت عروض مهمى ترك قنوت نمود عمدا بعد از آن رفع آن مهم شد در اثناى صلاة يا بعد از فراغ از آن ، شرعيت تدارك قنوت در اين صورت ثابت نيست ، بنابراين هرگاه مأموم مسبوق ترك قنوت نمود به جهت لحوق به امام در ركوع تدارك قنوت در اين صورت بعد از رفع رأس ثابت نيست . و أما هرگاه اخلال به قنوت نمود سهوا پس اين متصور به چند صورت مىشود : اول : آن است كه متذكر شد به آن بعد از ميل به جهت ركوع ، لكن قبل از بلوغ به حد ركوع شرعى در اين صورت ظاهر اين است كه جايز باشد ، عود نموده تدارك منسى نمايد بعد از آن به ركوع برود . دوم : آن است كه متذكر شد بعد از بلوغ به حد ركوع ، خواه قبل از اشتغال به ذكر بوده باشد ، يا در اثناى ذكر يا بعد از فراغ از ذكر ، در اين صورت مستحب